نیچه ی هیتلری یا هیتلرِِ نیچه ایی!

تعرفه تبلیغات در سایت
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس

 

نیچه نه فاشیست است و نه نژاد پرست و نه ایدئولوگ حزب نازی! در مورد فاشیسم و نازیسم و ارتباط آن با نیچه، نمیدانم چرا اینقدر سخن به میان آمده است!
اینکه هیتلر پس از مرگِ نیچه، متأثر از فلسفه‌ی او بوده یا نبوده، چه ربطی به نیچه دارد؟! گیریم که هیلتر، صد در صد خود را نیچه‌ای می‌دانست. که چه؟! آیا در آن صورت، نیچه هم صد در صد هیلتری می‌شد؟! و اصولاً چه نیازی هست که بخواهیم اثبات کنیم هیتلر اشتباه می‌کرده که خود را نیچه‌ای می‌انگاشته است؟! مگر راه نیچه را می‌دانیم که می‌خواهیم انطباق راهِ دیگران بر راهِ او را بسنجیم؟! مگر نیچه از «یک راه»، سخن گفته است؟! خیر! نیچه از یک کلیت حرف می‌زند. او چشم به آینده دارد و می‌گوید از هزار پل و کوره‌راه باید به سوی آینده تاخت. اما در تمامی این مسیرها برتری‌جویی باید در جانِ رهروان و آفرینندگان، فعال باشد؛ همین و بس.
حتی درباره‌ی راهِ خودش می‌گوید: « من از بسي راه‌ها و روش‌ها به حقیقتِ خویش رسیده‌ام. من تنها با یک نردبام تا بلندایي برنشدم که بر آن چشمان‌ام در دوردستان‌ام دَور می‌زند.» پس این کوته‌فکری ماست که گمان می‌کنیم نیچه از یک راهِ مطلق و مشخص، سخن گفته که ما آن را می‌دانیم و بر پایه‌ی آن می‌خواهیم ارزیابی کنیم که کدام راه، راه نیچه است!!! نیچه می‌گوید خواستِ قدرت باید باشد؛ آفرینندگی باید باشد؛ آری‌گویی به زندگی باید باشد؛ شور فاصله باید باشد؛ اراده‌ی فرمانفرما باید باشد؛ عشق به آینده باید باشد. حال اگر اینها را داری به سوی آینده بتاز از هر راهی که خودت می‌دانی. «به آناني که «راه» را از من پرسیده‌اند، چنین پاسخ داده‌ام: «این _ اکنون راهِ من است. راهِ شما کدام است؟» زیرا راهِ مطلق در کار نیست.»

پراکنده نویسی ها، حافظ عبدالکریمی

نویسنده : بازدید : 4 تاريخ : جمعه 26 شهريور 1395 ساعت: 11:26
برچسب‌ها :