حافظ عبدالکریمی Hafez Abdolkarimi

تصور میکنم مسیر بنده مانند خیلی دیگر از معماران، تمایل به نوعی مکاشفه هست که در بعضی جاها منتقد هنجارها و قاعده هاست، منتقد آنچه که وجود دارد یا گاهی حتی وجود ندارد!... و ناچار است که متفاوت باشد و فاصله بگیرد و این انفصال و جدایی به نظر من لازمه هر عمل هنرمندانهای است. زبان ساده و متعارف, نیازی به توضیح بیشتر ندارد. زبان سخت و مبهم اندیشیدن اگر نتواند موضع اش را روشن کند در معرض خطر شارلاتانیسم و عوام فریبی و... قرار می گیرد. شما خواه یک نویسنده باشید و یا شاعر یا فیلمساز، آنچه را که هستید ادیبانه و با الفاظ میسازید. این ساختن، خلق یک هویت است؛ هویتی که شما میتوانید داشته باشید... به تصور من اولین کار برای یک دانشجوی معماری خارج از دنیای دانشگاه، فرموله کردنِ گذشته و هویت خود اوست، اینجاست ...

«وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا لَيْلَةُ ٱلْقَدْرِ » و تو چه می دانی اِمشب چه شبِ بزرگی ست....

«رادیکال بودن یعنی دست به ریشه مسائل بردن»! کسی که ریشه مشکلات را نشناخته است چگونه می تواند در جهت حل مشکلات حرکت کند؟ تا چه رسد به اینکه برای همیشه بشیوه ای رادیکال و بنیادی آن مشکل را حل کند؟ (هابرماس & مارکس) کسانیکه این توانایی را ندارند کمبود شناخت و قدرت آنالیزشان را در توهین و شعارهای پر زرق و برق پنهان می کنند. با لجن مال کردن دیگران نمی توان به قله های دانش و علم رسید! دکتر معمار که با دیدن طرح و نظریه ای که صرفا از دیدگاه خودش نامناسب است، داد می زند مرگ بر اهالی غیرمتخصص، زنده باد تخصص! رادیکال بودن خود را به نمایش نمی گذارد! او دقیقا به این علت...